Η λέξη “prekariat” προέρχεται απο το αγγλικό “precarity” (γαλλικά ~ “précarité”) όπου σημαίνει ανέχεια. Ως έννοια, ο τίτλος του παιχνιδιού, ορίζει την κοινωνική τάξη που αποτελείται κυρίως απο ακτήμονες νέους ανθρώπους που δεν ψηφίζουν και δεν μετέχουν καμίας συλλογικής διαδικασίας και οι οποίοι όταν τελικά απορροφηθούν απο την αγορά εργασίας συμβαίνει με όρους όπως ημιαπασχόληση, ανασφάλιστη εργασία, ελαστικό ωράριο, χαμηλός μισθός. Αυτοί οι όροι επιτείνουν μια υπάρχουσα πόλωση, οδηγώντας σε ενα κοινωνικό αδιέξοδο - στους δρόμους των μητροπόλεων.
Η κρυμμένη Αθήνα, αυτή που δεν φαίνεται απο το γυαλί της τηλεόρασης, αυτή που διαστρεβλώνεται από αυτό, μετατρέπεται σε πλατφόρμα εκπαίδευσης, ακόμα και αν η εξέγερση ως υπόθεση δεν είναι πάντα βαθιά πολιτική, αλλά μετατρέπεται ως γεγονός.
Το παιχνίδι αυτό προσπαθεί να βάλει τον θεατή-παίχτη στη θέση του εξεγερμένου που έρχεται αντιμέτωπος με τον κρατικό μηχανισμό καταστολής των κοινωνικών κρίσεων. Αυτό πραγματώνεται με τη χρήση μιας εμπορικής μηχανής ανάπτυξης ηλεκτρονικών παιχνιδιών στρατηγικής (πραγματικού χρόνου - RTS), που σύμφωνα με έρευνες, ενώ δεν προετοιμάζει τυπικά τον υποψήφιο μαχητή στις πραγματικές συνθήκες που θα αντιμετωπίσει, εξασκεί την αντίληψή του. Οι καταστάσεις πίεσης, οι τακτικές, η εγρήγορση, η άμεση αναγνώριση του εχθρού τον μαθαίνουν ασυνείδητα να συμπεριφέρεται ως μονάδα αλλά και ως μέλος ενός ευρύτερου συνόλου στο πεδίο της μάχης.
Η προπαγάνδα μέσω των ηλεκτρονικών παιχνιδιών με τα εντυπωσιακά γραφικά που κατά καιρούς χρησιμοποιείται (μερικές φορές και για την επιστράτευση σε δυτικά κράτη), επιτυγχάνει να στοχοποιησει την αντίπαλη πλευρά
πλήττοντας το κύρος και την αξιοπιστία της. Η πλευρά αυτή με τη σειρά της, οικειοποιείται τις ίδιες τακτικές προπαγάνδας προκειμένου να τις καταδείξει και τελικά να τις χρησιμοποιήσει προς όφελός της.
Η ιδέα βρίσκεται ακόμα σε ένα αρχικό στάδιο και η παρουσίασή της είναι ένα στιγμιότυπο της μέχρι τώρα πορείας της, που σταδιακά διαμορφώνει το πλαίσιο στο οποίο θα κινηθεί και τέλος θα ολοκληρωθεί.
Έτσι το παιχνίδι αυτό συνιστάται να μην αναγνωσθεί ως μέσο διασκέδασης και εν δυνάμει βαλβίδα εκτόνωσης της κοινωνικής καταπίεσης, αλλά ως μία προετοιμασία.